Storythai

Hana ชื่อนายคือ ดอกไม้

เป็นอะไรที่  ไม่อัพไม่ได้แล้ว   นิยาย Asian Fanatic  ที่เราไม่ค่อยสนใจจะอ่านแนวนี้หรอก

แต่เพราะเห็นชื่อคนแต่ง  Zubara Nana  กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด   พี่เปิ้ล  เจ้าของผลงานมหากาพย์ อย่าง Where

ไม่ได้แล้ว  ถ้าไม่อ่านไม่ได้     หลายเรื่องที่เราอ่านของพี่เค้า   ประทับใจทุกเรื่องเลย   พี่เปิ้ลมีความสามารถในการสรรหาบุคลิกตัวละครที่แตกต่างจากคนอื่น

และความสำคัญก็ทุกบทเท่าเทียมกัน  

อย่างเรื่อง Where  ถือเป็นเรื่องแรกเลย  ที่เปิดโลก Yaoi ให้แก่เรา    เป็น Y เรื่องแรกที่ยอมอ่าน  เพราะดันไปท้าพนันกับเอมไว้ว่า อ่านแล้วต้องร้องไห้

แล้วก็เลยได้แพ้เลย   น้ำตาที่เก็บมาอย่างเข้มแข็ง 90 กว่าตอน......ไหลออกมาหมดในตอนสุดท้าย

ส่วนเรื่องนี้  พี่เปิ้ลบอกว่า  ได้แรงบันดาลใจมาจาก เพลง  Hana ของ Orange Range   เพลงนี้เราก็ชอบนะ   ฟังแค่อินโทรขึ้นก็ละลายแล้ว

อย่างเรื่อง  ฮานะ  ก็เหมือนกัน  

พี่เปิ้ลสื่อบุคลิกของตัวละครออกมาได้อย่างชีดเจนและอ่านเข้าใจง่าย   

ดึงเอาความเหงาของทั้ง  มาโคโตะ  นาโอกิ  ทาคุมิ  ออกมาแสดงให้เห็น   แล้วเชื่อมสัมพันธ์ด้วย การติดต่อกันทาง PM ในโลกอินเตอร์เน็ท  

และที่ยิ่งไปกว่านั้น

ยิ่งอ่าน   เราก็ยิ่งซาบซึ้งไปกับตัวหนังสือ    เหมือนพี่เปิ้ลถ่ายทอดความรู้สึกเราออกมาให้เราได้เห็นตัวเองชัดขึ้น

ความเหงา   หรือ ความโดดเดี่ยว    เหมือนถ่ายทอดอดีตและปัจจุบันของเราออกมา

เมื่อก่อน   ความเหงา ความโดดเดี่ยวของเราสร้างกำแพงให้เราทำตัวเข้มแข็ง   ไม่แคร์คำพูด หรือสายตาใคร  ที่ไม่ว่าจะมองเรายังไง

แต่พอมีสิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิต   มันทำให้เราอ่อนแอลง   เสียใจกับเรื่องที่เมื่อก่อน  ก็เคยเจอ  แต่ก็ผ่านมาได้ไม่ยาก   แต่ตอนนี้ กลับทรมารกับมันจะเป็นจะตาย

แต่เค้าบอกว่า มันไม่ใช่ความอ่อนแอ    มันคือความจริงใจหรืออะไรเนี่ยแหละ   แต่มันเป็นสิ่งที่ดี   สิ่งที่บอกว่า เราก็มีหัวใจเหมือนกัน

น้อยนัก  ที่จะเจอคนที่เข้าใจเรา  ทั้งที่ไม่เคยได้เห็นหน้า   ติดต่อกันผ่านทางตัวอักษร   ทางเว็บไซต์ในอินเตอร์เน็ท   ที่เราเอง  ก็ใช้เป็นที่พักพิง 

และได้รู้จักมิตรถาพ  และใครหลายๆ คน    คนที่ไม่เคยคิดว่าจะผูกพัน   ไม่เคยคิดว่าเราจะแคร์ใครได้มากขนาดนี้

การเป็นคนที่ถูกลืม  มันเจ็บปวดมากกว่าการไม่มีเพื่อนซะอีก

เราเข้าใจถึงประโยคอย่างยิ่งเลย   แต่ก่อน  ถึงไม่มีเพื่อน  ก็ไม่เหงาเท่ากับตอนนี้  ที่มีเพื่อนมากมาย   คนที่เราให้ความสำคัญลืมเรา  เราเหมือนไม่มีใครเลย

แม้บางครั้ง  เราจะอยากกลับไปแข็งกระด้างเหมือนเดืม  จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด  

แต่ก็อยากจะเคยมีความรู้สึกว่า  เราก็เคยได้สัมผัสกับความอ่อนโยนจของจิตใจเหมือนกัน

ฮานะจัง......น่ารักเหลือเกิน   ยากนักที่จะหาคนที่เข้าใจเรได้อย่างฮานะจัง

ไม่ว่าฮานะจัง  จะเป็น นาโอกิ หรือ ทาคุมิ    แต่ทั้งสอง  ก็มีความเหงาและความเข้มแข็ง

โดยส่วนตัวแล้ว  เราชอบทาคุมิมากกว่า  เค้าก็เหมือนพระเอกนิยายทั่วไปแหละ    แต่มันเหมือนมองเห็นเงาของตัวเองในนั้น 

เราไม่ได้อ่อนโยนและอดทนได้เหมือนนาโอกิ   ไม่สามารถปลอบ และทำความเข้าใจกับจิตใจใครได้อย่างนาโอกิ

ไม่ว่าฮานะจังคนไหน  ฉันก็รัก.....เราเองก็รัก

แต่ประโยคนี้ที่เราซึ้งที่สุด  ประโยคที่มองเห็นหน้าทาคุมิ และ นาโอกิ ได้อย่างชัดเจน   เหมือนจะได้ยินเสียงนั้นจริงๆ

"ไม่ตายไม่ได้เหรอ......อยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ได้เหรอ"

อยากให้ใครที่กำลังมองหานิยายอ่าน  หรืออยากสัมผัสกับความรู้สึกของความเข้าใจ  ตามหาเล่มนี้มาอ่านด้วยนะ

ฮานะ ชื่อนายคือดอกไม้   มีดีมากกว่านิยายวัยรุ่นทั่วไป  ที่มีแต่เรื่องรักใสๆ ระหว่างหนุ่มสาว

Zubara Nana  มีฝีมือด้านการเขียนดีจริงๆ ค่ะ   ทั้งสำนวนภาษา  การเดินเรื่อง   บทบาทของตัวละคร   ความรู้รอบตัวทั่วไป