Storythai

เพิ่งจะมาอัพวันนี้   เพราะเมื่อวาน  ไม่ไหวแล้ว นั่งเล่นคอมหนังตาจะปิดเลยทีเดียว

ตามกอล์ฟไมค์ติดต่อกันนี่   ไม่ไหวแฮะ  เหนื่อย   ร่างกายยังพอไหวอยู่  แต่เงินในกระเป๋านี่สิ   ค่ากินไม่เท่าไหร่ (แต่ก็กินเยอะได้อีก)  แต่ค่ารถอื้อเลย

หลังจากกลับมาจากคอนไดอารี่   ก็ลิมไปเลยว่า วันต่อไปจะต้องไปสวนสยามต่ออีก   เบลอจัด  หลงความน่ารักของกอล์ฟไมค์ไปเต็มๆ วันนั้น

ตอนเช้า ก็ไปบ้านพี่แอ๋ว  ใส่รองเท้าส้นสูงไปด้วย  เผื่อจะเป็นประโยชน์  ไปสูบรูป  แล้วก็ไปหาไกด์   ดีที่ไกด์มีราชรถมารับ  เพราะเราก็ไม่รู้จะไปสวนสยามยังไง  ขอบใจนะบูน  แต่ทีหลังไม่ต้องไหว้นะ  เชอะ

เราก็เลยล่วงหน้ากันไปก่อน  แล้วพี่แอ๋วกับพี่เบิ้ลจะตามไปทีหลัง

ไปถึงตอนบ่ายโมงอ่ะ   แดดเปรี้ยงได้ที่เลย   ก็เห็นรถตู้ขับออกจากสวนสยาม   แหม มากันเร็วดีจริง

เข้าไป  อยากเล่นอะไรหลายอย่าง  แต่...มีเงินติดตัวอยู่ 500 ไม่อยากกดออกมาใช้อีกด้วยอ่ะ  เลย อ่ะ เล่นแค่นิดเดียวแล้วกัน   ทั้งที่อยากเล่นมันทุกอย่างเลยนะ  

ที่อุตส่าห์มาแต่หัววันคือกะจะได้เล่นเครื่องเล่นก่อน    แต่นอกจากเงินจะเป็นอุปสรรคแล้ว  สภาพอากาศก็ไม่แพ้กัน  เลยเลิกล้มความตั้งใจที่จะเล่น  เพราะสู้แดดไม่ไหว  จริงๆ  แดดเผาผลาญน้ำไปหมด

บูนก็เสียดาย ไม่ค่อยได้เล่นอะไร   เราก็เสียดายไม่แพ้กัน

แต่ก็ได้เล่นอาลาดินนะ   เหมือนๆ พรมวิเศษที่ดรีมเวิร์ล  แต่พรมวิเศษสนุกกว่า    เพราะที่นี่ที่นั่งมันดูไฮโซไป   และก็ลากไกด์ขึ้นได้สำเร็จ

ขึ้นไป ไกด์เกร็งมาก  จะกรี๊ดก็กรี๊ดไม่ออก   โอ๊ยยย   เราสนุก  แต่.....60 บาท  นาทีเดียว   แพงโคตรรรรรรร

ลงมาแล้วก็เดินดู  ไปดูที่แอมฟิเทียร์เตอร์   เค้ายังไม่เปิดให้เข้า เลยไปที่อื่นก่อน   ดีแล้วล่ะ  ที่เค้าจัดงานในนี้   ตอนแรกเตรียมใจมาว่าจะต้องตากแดด

อยากเล่นรถไฟตีลังกามากมาย  แต่แพงเกิน  ไม่ไหว  ติดไว้ก่อนแล้วกัน   เลยไปเล่นบูมเมอแรง ที่กอล์ฟไมค์เล่นตอนถ่ายละคร   ก็ไปซื้อบัตร  แล้วก็นั่งรอพี่แอ๋วก่อน   

ตอนแรกบูนชวนเล่นไจแอน ดรอป   อยากเล่นนะ  แต่ไกด์พูดซะเราไม่กล้าเล่นเลย    ไม่ได้กลัวตอนขึ้นไปนะ  แต่กลัวผมจะไปติดกับเครื่องจักร หนังหัวเปิดอย่างที่ข่าวเมืองนอกออก

ฮืออๆๆๆๆ  ขืนหนังหัวเราเปิด  พล็อตฟิคทั้งหลายก็ไหลออกมาหมดเลยอ่ะดิ  เสียดาย

นั่งดูบูมเมอแรงอยู่ 5-6 รอบได้  ทั้งที่ซื้อบัตรแล้ว  แต่รอน้องแอมก่อน  บอกว่า อยากเล่นด้วย   แล้วน้องส้มก็มา   ตามมาด้วยน้องแอม 

ขณะนั้นเป็นเวลาบ่าย 3 เกือบครึ่งได้แล้ว  หงส์โทรมาบอกว่า    "นา เค้าจะเปิดประตูให้เข้าแล้ว นา"

กรี๊ดดดดด   จะเข้าแล้ว   เล่นๆๆๆๆๆ  (เมื่อวานรู้สึกออกแนวกูกลับไปเป็นเด็กอายุ 6 ขวบ)   ไล่ต้อนน้องแอมไปซื้อบัตร  ลากส้มขึ้นได้อีกคน  

แต่ก็ไม่สามารถลากไกด์ได้    เลยให้ไกด์เป็นคนถ่ายวิดิโอ  แต่ไล่ตามรถไฟไม่ทัน   เออ  ตอนที่นั่งดูอ่ะ  มี

อยู่รอบนึงที่เค้าดึงขึ้นไปแล้วมันค้างอยู่ข้างบนไม่ลงซะที

หุหุ  แล้วเราก็ได้เล่น    พอปล่อยลงมาก็วูบบบบบบบบบ    แล้วก็ตีลังกา  แล้วก็หมุนๆๆๆ แล้วก็ขึ้นไปค้างอยู่ข้างบน   แล้วก็หงายหลังลงมา

คือ  เรายังไม่ทันได้กรี๊ดเลยอ่ะ   จอดแล้ว   อารายว้า    สนุกนะ   มันส์ดี  แต่ยังไม่ทันรู้ตัวอะไรก็จอดแล้ว   ส่วนน้องซ่ากับน้องแอมเซซัดลงมา  แต่ลงมาเราก็มึนนิดๆ เหมือนกันแหละ  

เข้าไปช้าหน่อย  เลยต้องนั่งแถวบนๆ   แต่ก็เลือกที่ตรงกลางอ่ะ  แล้วพี่แอ๋วกับพี่เบิ้ลก็ตามมา

B.O.Y (มันสะกดยังไงนะ ต้องมีจุดป่ะ)  น่ารักอ่ะ  เต้นก็น่ารักดี  

แล้วกอล์ฟไมค์ก็ออก   คาดว่าคงจะร้องเพลงชุดเดียวกับที่โชว์มา 4-5 งานแล้ว    แล้วก็ผิดซะที่ไหน   จนเกิดเป็นข้อสงสัยกันขึ้นว่า   พวกแกซักเสื้อผ้ากันรึเปล่า   555+

หัวกอล์ฟแปลกๆ อ่ะ  ทำไมมันดูเปียกๆ   ปลาเงินปลาทองไปเล่นน้ำมาเหรอจ๊ะ

ตอน FFY   กอล์ฟตีลังกาก้นกระแทกด้วย   ในความรู้สึกเรา  เหมือนได้ยินเสียง พลั่ก!!!   เจ็บมั้ย กอล์ฟ  เหมือนแกจะทรงตัวอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นมาเต้นใหม่

กล้องซูมไม่ถึงเลย  เสียดายกล้องวิดิโอบูนด้วย  เค้าไม่ให้ถ่าย   ก็นั่งดูไปยิ้มไป  ฮากับมุขอะไรของมัน  

แล้วกอล์ฟก็หากินกับน้อง  เช็ดเหงื่อไมค์แล้วโยนให้คนดูซะงั้น  

แล้วพอเพลงเถียงกันทำไม   กอล์ฟกินแรงไมค์  ช่วงแรกๆ ปล่อยให้ไมค์ร้องอยู่คนเดียว   สำลักโคลนกันแล้ว

พี่แอ๋วส่งพี่เบิ้ลไปถ่ายรูปริมเวทีเลย     พี่เบิ้ลกดชัตเตอร์รัว  จนถ้าล้างรูปออกมาแล้วกรีด  จะได้ภาพเคลื่อนไหวของกอล์ฟเลยทีเดียว

แต่พอเพลงสโลโมชั่นขึ้น   ไม่ไหวล่ะ   พี่แอ๋วชวนลงไปดูข้างล่าง  เพราะจะให้ขนมกับกอล์ฟไมค์ด้วย

แต่ไกด์กับน้องๆ อยู่ข้างบน   กว่าจะลงไปถึงเวทีก็ตั้งครึ่งเพลงล่ะ   แต่ก็ได้ถ่ายวิดิโอเก็บไว้   คือถือกล้องนะ  แต่ตาไม่เคยมองกล้องเลย   เพราะอยากดูผ่านทางสายตามากกว่าหน้ากล้อง   แต่มันก็ติดมือไปแล้วอ่ะ  ถ้ามีกล้องก็ต้องถ่าย

บางทีเลยได้กอล์ฟมาครึ่งตัว  ไมค์ครึ่งหัวอะไรประมาณนั้น

ลงไปยืนหน้าเวที  ถือว่าที่ใส่ส้นสูงมาได้ใช้ประโยชน์   เพราะตอนเข้าไปนั่งคิดว่าใส่ส้นสูงมาเสียเที่ยวซะแล้ว

เพลงคนใจง่ายก็ยังสนุกเหมือนเดิม  

นึกขึ้นได้  ตอนที่เราอยู่หน้าเวทีอ่ะ   มีเด็กผู้หญิง 3 คน  เอามือถือมายืนเขย่างถ่ายใหญ่เลย   คงจะของผู้ปกครอง  แล้วคือน้องเค้าตัวเล็กอ่ะ  อีกคนก็เลยอุ้ม  แต่ก็ยังไม่ไหว   เลยแบบ 2 คนอุ้มคนนึงที่ถือมือถือชูถ่ายใหญ่เลย 

ดูๆ แล้ว เด็กๆ ก็น่ารักดีนะ   ดูเค้าชอบกอล์ฟไมค์กันจัง

แล้วตอนท้าย   กอล์ฟไมค์ก็เล่าตอนที่ถ่ายละครที่สวนสยาม   ฮาได้อีก   55555

แล้วที่กอล์ฟบอกว่าเล่นไจแอน ดรอปเป็นไง  เดี๋ยวถ้าได้ไปอีก  เราจะไปเล่น  อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้อาการหัวใจค้างอยู่ข้างบน   กรี๊ดดดดดดดดดด  ตื่นเต้น

อ้อ  แล้วไอ้ไตรมาสของแกเนี่ย  พูดเหมือนเล่นหุ้นเลย   แกเรียนมัลติมีเดียไม่ใช่เหรอ  ไม่ได้เรียน BBA

พอจบเรากับไกด์ บูน น้องแอม น้องส้มก็ออก  ส่วนพี่แอ๋วกับพี่เบิ้ลดูแฮงค์แมนต่อ   แล้วพี่แอ๋วก็ฝากขนมที่ให้ไม่ได้  ให้เราออกไปให้ข้างนอก

แต่เราก็ให้ไม่ได้เลย   เออ  ไม่ต้องกิน  ขนมอร่อยด้วย  (ชิมมาแล้ว) หน้าตาแปลกๆ แบบไม่เคยเห็นมาก่อน  สมน้ำหน้า  (แล้วเราไปอะไรกับมันเนี่ย ขนมก็ของพี่แอ๋ว เอ้อ  บ้า)

หลังจากกอล์ฟไมค์กลับ  เราก็กลับ  แวะบอกลาหงส์กับมิ้ม  

เฮ้ออออ เหนื่อย เหนื่อยเพราะแดดตอนกลางวันเลยแหละ   ถึงได้เพลีย   

ไกด์กับบูนไปกินพิซซ่าที่ซีคอน   เราก็เลยแยกกันตรงนั้น  แต่กว่าจะกลับก็เกือบ 2 ทุ่มได้แล้วอ่ะ   หาปริศนาไม่เจออีกด้วย เลยไม่ได้ซื้อเลย   แต่ถึงยังไงก็ต้องกดตังค์ออกมาอยู่ดี  

นั่งแท๊กซี่กลับบ้าน  มันซึมๆ เพลียๆ   จิตตกด้วย   เฮ้อออ เมื่อวานไปดูกอล์ฟไมค์แล้วจิตตก   เหมือนวันที่ไปดูเพียวริคุ   

ไม่ได้จิตตกเพราะกอล์ฟไมค์หรอก  แต่มันก็เกี่ยวๆ เหมือนกัน

เหมือนมันเหนื่อยๆ ยังไงก็ไม่รู้   ปากก็บ่นว่าเบื่อหน้า แต่ก็ตาม   แต่ทุกครั้งที่ดูก็มีความสุขนะ

กลับมาบ้าน ดูสตาร์ เอนเตอร์เทนเมนต์   เพราะเหมือนจะมีคนบอกว่ากอล์ฟไมค์ไป   ดูไปตาจะหลับ   ต้องลงจากเก้าอี้มานอนหน้าทีวีเลย    แต่ก็ไม่เห็นมีออก  ช่อง 7 ตัดรึเปล่านะ  แต่ก็ช่างเหอะ   ดูหน้าพิช  ก็โอ๊ยยยยย   น่ารัก

กล้องก็แพลนไปที่น้องมายด์  พี่แยม  พี่อุ๊บ่อย   เห็นแค่นี้ก็ยิ้มแล้ว

.........................................

...........................

...............

......

เมื่อเช้าไปศิลปากร  พระราชวังสนามจันทร์ ไปส่งเอมเข้าเรียนปรับพื้นฐาน แล้วต้องอยู่หอด้วย   คือน้าติจะวนรถมารับ

แม่ก็เล่นปลุกซะตั้งแต่ตี 5  บอกว่ากลัวเราอาบน้ำแต่งตัวไม่ทัน   โอ๊ยยยย    ไม่ได้แต่งไปอวดใครซะหน่อยวันนี้  

อาบน้ำตี 5 ครึ่ง  แต่งตัวเสร็จลงไปนอนต่อ   กว่าน้าติจะมาถึงตั้ง 6 โมงเกือบครึ่ง  

ไปส่งเอม    แล้วก็รอลงทะเบียน  แล้วก็เข้าไปดูห้อง   ตอนนี้เค้าให้นอนรวมกัน 4 คน  ห้องเล็กนิดเดียว (ไม่ได้เข้าไปดูหรอก  เค้าห้ามผู้ปกครองเข้า)

พัดลมก็ไม่มีซักตัว    ต้องออกไปซื้อพัดลม   เด็กคนอื่นๆ ก็ออกไปซื้อพัดลมกันหมด  มีแต่ฮาตาริ  แล้วคือ เอมนอนบนเตียงชั้น 2 ไง  เราก็กลัวว่า เอมมันจะถีบพัดลมหน้าทิ่มตกลงมา

ก็ออกไปกิน MK เลี้ยงส่งเอมเข้าหอ  อร่อย  ทั้งที่วันเสาร์ก็เพิ่งไปกินมา    แล้วก็อุ้มพัดลมไปส่งเอม   ไปประกอบให้ด้วย

หลงๆ ลืมๆ ว่า เอ๊ะ  ไอ้ตัวนี้มันใส่ก่อนอันไหนวะ    แต่ก็ประกอบเสร็จด้วยดี    เอมหิ้วเข้าไปข้างในก็บอกว่า   ลองเปิดดูก่อนนะ   เดี๋ยวไม่ใช่เป่าๆ อยู่   ใบพัดกระเด็นหลุดลงมา

ฮืออออๆๆๆๆๆ  คิดถึงน้องอ่ะ   อยากไปหาที่ศิลปากรจังเลย