~Rachel~| S | M | T | W | T | F | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Jan | Feb » | |||||
| 1 | 2 | |||||
| 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 |
| 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 |
| 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 |
| 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | |
July 2008
June 2008
May 2008
April 2008
March 2008
February 2008
January 2008
December 2007
November 2007
October 2007
more...
อยากถามคนที่เข้ามาอ่านไดนี้ว่า คิดยังไงกับวันเกิด
วันเกิดเป็นวันที่เจ้าของวันเกิด ควรจะมีความสุขใช่มั้ย คิดถึงแม่ ไปเข้าวัด ทำบุญตักบาตร มีเค้กวันเกิด มีของขวัญมากมาย ไปทานข้าวกับครอบครัว
เราก็เคยมีวันเกิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่มันจำแทบไมได้เลย
เพราะครอบครัวเรา ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดกันเท่าไหร่หรอก มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง
แต่ก็มีบ้าง ที่จะได้ของเล็กๆ น้อยๆ
อย่างเมื่อเช้าก็ตื่นขึ้นมาใส่บาตร
แต่เราก็ไม่อยากให้ถึงวันเกิดของเราหรอก ไม่ว่าจะปีไหนๆ ก็ตาม ไม่ใช่เพราะไม่อยากแก่
แต่มันไม่มีความสุข อย่างมากก็รู้สึกเฉยๆ แต่บางปี มันก็เจอเรื่องที่ทำให้ต้องร้องไห้
วันเกิดเราอยากได้อะไร......ก็อยากได้ทั้งหมดที่พูดไปนั่นแหละ อยากมีคนให้ของขวัญ แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรนั่นแหละ
เพราะไม่ว่าเราอยากได้อะไร ไม่เคยคิดเลยว่าจะให้คนนั้นซื้อให้คนนี้ซื้อให้ ไม่ได้หยิ่ง แต่เกิดมา ไม่เคยมีใครทำอะไรเพื่อเรานอกจากพ่อแม่
ดังนั้น ไม่ว่าเราอยากได้อะไร ก็ต้องหาเอง
ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะมันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แม่สอนไม่ให้ฟุ่มเฟือยกับวันเกิดอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้น เราไม่อยากมีงานอะไรทั้งนั้น ไม่อยากมีเทียนเป่าเค้ก
แต่ปีที่แล้ว เราขอบคุณทุกคนเลย เราไม่เคยมีงานวันเกิด ไม่เคยมีใครมาร้องเพลง happy birthday ให้
เวลาตอนนั้นเรามีความสุขมาก ถึงวันเกิด เราจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่า เป็นวันเกิดที่ดีปีนึงเลย
พอโตมา ก็เริ่มเหงา อยากให้มีคนจำวันเกิดของเราได้ ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ใครจำไม่ได้ก็ไม่ได้ว่านะ คนเรามีเรื่องที่ต้องสนใจ ใครจะมานั่งจำวันเกิดของคนๆ นึงได้ ทั้งที่เค้าไม่ใช่คนที่สำคัญ
แต่ก็หวัง อย่างน้อยก็น่าจะมีซักคน
ทั้งที่เราอยากจะอยู่เงียบๆ ลืมวันเกิดของตัวเอง แต่มันก็รู้อยู่ดีแหละ ว่ามันเป็นวันเกิดเรา
เราเคยลืมวันเกิดตัวเองจริงๆ นะ จนเพื่อนโทรมาแฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ถึงนึกได้ว่าวันเกิดตัวเอง
เราไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว มันหลายอย่าง ที่รู้สึกมา พูดออกไปก็ไม่หมดหรอก
วันเกิดของทุกคน ทำสิ่งที่ดีที่สุดนะ ขอให้มีความสุขกันมาก เจอแต่เรื่องดีๆ อย่ามีอะไรให้ต้องเสียใจ
อย่าทะเลาะกับแม่ อย่าคิดเล็กคิดน้อย อย่าให้ความสำคัญกับใครมากเกินไป
วันเกิดของเรา เราขอแค่มีคนที่เข้าใจเราอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ...
แค่อยู่กับครอบครัวก็มีความสุขแล้ว ซึ่งเราไม่เคยมีวันเกิดแบบนั้นเลยซักปี ปีนี้ก็เหมือนกัน
พ่อกับแม่เราไม่เคยอยู่พร้อมหน้า ไม่มีใครอยากมาอยู่กับเราในวันเกิดของเรา
เราถึงไม่อยากจะจำวันเกิดของตัวเอง ไม่อยากให้ถึงวันเกิดตัวเอง
ขอบคุณแม่ ที่ถึงแม้เราจะดื้อ แต่แม่ก็ทำทุกอย่างให้เรา
ขอบคุณพ่อ ที่ไม่อยู่ แต่ปีนี้ก็ได้ แมจเสจตั้งแต่เมื่อวาน
ขอบคุณน้าอี๊ดค่ะ
วันเกิดปีนี้ อยากได้โน๊ตบุ๊ค แต่ก็ต้องรอให้เรามีเงินก่อน
ตอนแรกที่อยากได้ คิดจะขอพ่อกับแม่ แต่มันคงไม่ได้หรอก
เราต้องซื้อเอง ก็เราใช้อยู่คนเดียวนี่ พ่อกับแม่เราไม่ได้ใช้ด้วย
ถ้าแต่งนิยายได้เมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เราจะซื้อ ก็คือโน๊ตบุ๊ค เหนื่อยเนอะ กว่าจะได้มาแต่ละอย่าง
เหนื่อย
ไม่อยากให้ถึงวันเกิดปีหน้าเลย
อยากถามคนที่เข้ามาอ่านไดนี้ว่า คิดยังไงกับวันเกิด
วันเกิดเป็นวันที่เจ้าของวันเกิด ควรจะมีความสุขใช่มั้ย คิดถึงแม่ ไปเข้าวัด ทำบุญตักบาตร มีเค้กวันเกิด มีของขวัญมากมาย ไปทานข้าวกับครอบครัว
เราก็เคยมีวันเกิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่มันจำแทบไมได้เลย
เพราะครอบครัวเรา ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดกันเท่าไหร่หรอก มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง
แต่ก็มีบ้าง ที่จะได้ของเล็กๆ น้อยๆ
อย่างเมื่อเช้าก็ตื่นขึ้นมาใส่บาตร
แต่เราก็ไม่อยากให้ถึงวันเกิดของเราหรอก ไม่ว่าจะปีไหนๆ ก็ตาม ไม่ใช่เพราะไม่อยากแก่
แต่มันไม่มีความสุข อย่างมากก็รู้สึกเฉยๆ แต่บางปี มันก็เจอเรื่องที่ทำให้ต้องร้องไห้
วันเกิดเราอยากได้อะไร......ก็อยากได้ทั้งหมดที่พูดไปนั่นแหละ อยากมีคนให้ของขวัญ แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรนั่นแหละ
เพราะไม่ว่าเราอยากได้อะไร ไม่เคยคิดเลยว่าจะให้คนนั้นซื้อให้คนนี้ซื้อให้ ไม่ได้หยิ่ง แต่เกิดมา ไม่เคยมีใครทำอะไรเพื่อเรานอกจากพ่อแม่
ดังนั้น ไม่ว่าเราอยากได้อะไร ก็ต้องหาเอง
ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะมันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แม่สอนไม่ให้ฟุ่มเฟือยกับวันเกิดอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้น เราไม่อยากมีงานอะไรทั้งนั้น ไม่อยากมีเทียนเป่าเค้ก
แต่ปีที่แล้ว เราขอบคุณทุกคนเลย เราไม่เคยมีงานวันเกิด ไม่เคยมีใครมาร้องเพลง happy birthday ให้
เวลาตอนนั้นเรามีความสุขมาก ถึงวันเกิด เราจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่า เป็นวันเกิดที่ดีปีนึงเลย
พอโตมา ก็เริ่มเหงา อยากให้มีคนจำวันเกิดของเราได้ ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ใครจำไม่ได้ก็ไม่ได้ว่านะ คนเรามีเรื่องที่ต้องสนใจ ใครจะมานั่งจำวันเกิดของคนๆ นึงได้ ทั้งที่เค้าไม่ใช่คนที่สำคัญ
แต่ก็หวัง อย่างน้อยก็น่าจะมีซักคน
ทั้งที่เราอยากจะอยู่เงียบๆ ลืมวันเกิดของตัวเอง แต่มันก็รู้อยู่ดีแหละ ว่ามันเป็นวันเกิดเรา
เราเคยลืมวันเกิดตัวเองจริงๆ นะ จนเพื่อนโทรมาแฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ถึงนึกได้ว่าวันเกิดตัวเอง
เราไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว มันหลายอย่าง ที่รู้สึกมา พูดออกไปก็ไม่หมดหรอก
วันเกิดของทุกคน ทำสิ่งที่ดีที่สุดนะ ขอให้มีความสุขกันมาก เจอแต่เรื่องดีๆ อย่ามีอะไรให้ต้องเสียใจ
อย่าทะเลาะกับแม่ อย่าคิดเล็กคิดน้อย อย่าให้ความสำคัญกับใครมากเกินไป
วันเกิดของเรา เราขอแค่มีคนที่เข้าใจเราอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ...
แค่อยู่กับครอบครัวก็มีความสุขแล้ว ซึ่งเราไม่เคยมีวันเกิดแบบนั้นเลยซักปี ปีนี้ก็เหมือนกัน
พ่อกับแม่เราไม่เคยอยู่พร้อมหน้า ไม่มีใครอยากมาอยู่กับเราในวันเกิดของเรา
เราถึงไม่อยากจะจำวันเกิดของตัวเอง ไม่อยากให้ถึงวันเกิดตัวเอง
ขอบคุณแม่ ที่ถึงแม้เราจะดื้อ แต่แม่ก็ทำทุกอย่างให้เรา
ขอบคุณพ่อ ที่ไม่อยู่ แต่ปีนี้ก็ได้ แมจเสจตั้งแต่เมื่อวาน
ขอบคุณน้าอี๊ดค่ะ
วันเกิดปีนี้ อยากได้โน๊ตบุ๊ค แต่ก็ต้องรอให้เรามีเงินก่อน
ตอนแรกที่อยากได้ คิดจะขอพ่อกับแม่ แต่มันคงไม่ได้หรอก
เราต้องซื้อเอง ก็เราใช้อยู่คนเดียวนี่ พ่อกับแม่เราไม่ได้ใช้ด้วย
ถ้าแต่งนิยายได้เมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เราจะซื้อ ก็คือโน๊ตบุ๊ค เหนื่อยเนอะ กว่าจะได้มาแต่ละอย่าง
เหนื่อย
ไม่อยากให้ถึงวันเกิดปีหน้าเลย
23 กุมภาพันธ์ 2551
HBD Kamenashi Kazuya
แล้ววันนี้ก็เวียนมาถึงอีกปีนึง เร็วเหมือนกันนะ
ปีก่อน เรายังจัดงานแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้คาเมะจังอยู่เลย
แต่วันนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้ตอแหลอ่ะ เพราะว่า เรากำลังจิตตกภาวะปานกลาง
คงไม่สามารถจะมาสาธยายความสัมพันธ์ของเราและคาเมะได้เหมือนปีที่แล้ว
แต่ไม่เป็นนะ คาเมะ ยังไง มันก็อยู่ในใจของเรา 2 คน (นั่นไง เริ่มจะแหลอีกแล้ว)
ก็...ขอให้อัลบั้มที่แกกำลังจะออกมาสูบเงินพวกฉันขายดิบขายดีแล้วกันนะ
แล้วก็ขอให้รักกันนานๆ ยั่งยืนนะจ๊ะ อันนี้เราปรารถนาด้วยใจจริง
ฉันยอมเสียแกให้จินได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ไม่มีอะไรมากหรอก ยังไงก็คิดถึงแกทุกปี ทุกเดือน ทุกวัน
บอกแล้ว ไม่พูดอะไรมาก เพราะเรากำลังจิตตก
วันนี้ไม่ไหวเลย เรื่องมัน...ไร้สาระนะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้าลองมาเป็นแบบเรา
จะรู้สึกยังไง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันก็ได้แค่นี้ แต่ความที่มันเคยได้ไง แล้วพอต้องยอมให้คนอื่น
แล้วเราล่ะ เหมือนอะไร
ปล. ไม่ได้เครียดเกี่ยวกับเรื่องเรียนนะ แต่เกรดก็ออกอีกตัวแล้ว ไม่ได้เกียรตินิยมแล้ว เสียดาย แต่ก็ไม่หวังอะไรมากหรอก
อยากถามคนที่เข้ามาอ่านไดนี้ว่า คิดยังไงกับวันเกิด
วันเกิดเป็นวันที่เจ้าของวันเกิด ควรจะมีความสุขใช่มั้ย คิดถึงแม่ ไปเข้าวัด ทำบุญตักบาตร มีเค้กวันเกิด มีของขวัญมากมาย ไปทานข้าวกับครอบครัว
เราก็เคยมีวันเกิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่มันจำแทบไมได้เลย
เพราะครอบครัวเรา ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดกันเท่าไหร่หรอก มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง
แต่ก็มีบ้าง ที่จะได้ของเล็กๆ น้อยๆ
อย่างเมื่อเช้าก็ตื่นขึ้นมาใส่บาตร
แต่เราก็ไม่อยากให้ถึงวันเกิดของเราหรอก ไม่ว่าจะปีไหนๆ ก็ตาม ไม่ใช่เพราะไม่อยากแก่
แต่มันไม่มีความสุข อย่างมากก็รู้สึกเฉยๆ แต่บางปี มันก็เจอเรื่องที่ทำให้ต้องร้องไห้
วันเกิดเราอยากได้อะไร......ก็อยากได้ทั้งหมดที่พูดไปนั่นแหละ อยากมีคนให้ของขวัญ แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรนั่นแหละ
เพราะไม่ว่าเราอยากได้อะไร ไม่เคยคิดเลยว่าจะให้คนนั้นซื้อให้คนนี้ซื้อให้ ไม่ได้หยิ่ง แต่เกิดมา ไม่เคยมีใครทำอะไรเพื่อเรานอกจากพ่อแม่
ดังนั้น ไม่ว่าเราอยากได้อะไร ก็ต้องหาเอง
ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะมันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แม่สอนไม่ให้ฟุ่มเฟือยกับวันเกิดอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้น เราไม่อยากมีงานอะไรทั้งนั้น ไม่อยากมีเทียนเป่าเค้ก
แต่ปีที่แล้ว เราขอบคุณทุกคนเลย เราไม่เคยมีงานวันเกิด ไม่เคยมีใครมาร้องเพลง happy birthday ให้
เวลาตอนนั้นเรามีความสุขมาก ถึงวันเกิด เราจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่า เป็นวันเกิดที่ดีปีนึงเลย
พอโตมา ก็เริ่มเหงา อยากให้มีคนจำวันเกิดของเราได้ ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ใครจำไม่ได้ก็ไม่ได้ว่านะ คนเรามีเรื่องที่ต้องสนใจ ใครจะมานั่งจำวันเกิดของคนๆ นึงได้ ทั้งที่เค้าไม่ใช่คนที่สำคัญ
แต่ก็หวัง อย่างน้อยก็น่าจะมีซักคน
ทั้งที่เราอยากจะอยู่เงียบๆ ลืมวันเกิดของตัวเอง แต่มันก็รู้อยู่ดีแหละ ว่ามันเป็นวันเกิดเรา
เราเคยลืมวันเกิดตัวเองจริงๆ นะ จนเพื่อนโทรมาแฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ถึงนึกได้ว่าวันเกิดตัวเอง
เราไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว มันหลายอย่าง ที่รู้สึกมา พูดออกไปก็ไม่หมดหรอก
วันเกิดของทุกคน ทำสิ่งที่ดีที่สุดนะ ขอให้มีความสุขกันมาก เจอแต่เรื่องดีๆ อย่ามีอะไรให้ต้องเสียใจ
อย่าทะเลาะกับแม่ อย่าคิดเล็กคิดน้อย อย่าให้ความสำคัญกับใครมากเกินไป
วันเกิดของเรา เราขอแค่มีคนที่เข้าใจเราอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ...
แค่อยู่กับครอบครัวก็มีความสุขแล้ว ซึ่งเราไม่เคยมีวันเกิดแบบนั้นเลยซักปี ปีนี้ก็เหมือนกัน
พ่อกับแม่เราไม่เคยอยู่พร้อมหน้า ไม่มีใครอยากมาอยู่กับเราในวันเกิดของเรา
เราถึงไม่อยากจะจำวันเกิดของตัวเอง ไม่อยากให้ถึงวันเกิดตัวเอง
ขอบคุณแม่ ที่ถึงแม้เราจะดื้อ แต่แม่ก็ทำทุกอย่างให้เรา
ขอบคุณพ่อ ที่ไม่อยู่ แต่ปีนี้ก็ได้ แมจเสจตั้งแต่เมื่อวาน
ขอบคุณน้าอี๊ดค่ะ
วันเกิดปีนี้ อยากได้โน๊ตบุ๊ค แต่ก็ต้องรอให้เรามีเงินก่อน
ตอนแรกที่อยากได้ คิดจะขอพ่อกับแม่ แต่มันคงไม่ได้หรอก
เราต้องซื้อเอง ก็เราใช้อยู่คนเดียวนี่ พ่อกับแม่เราไม่ได้ใช้ด้วย
ถ้าแต่งนิยายได้เมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เราจะซื้อ ก็คือโน๊ตบุ๊ค เหนื่อยเนอะ กว่าจะได้มาแต่ละอย่าง
เหนื่อย
ไม่อยากให้ถึงวันเกิดปีหน้าเลย
23 กุมภาพันธ์ 2551
HBD Kamenashi Kazuya
แล้ววันนี้ก็เวียนมาถึงอีกปีนึง เร็วเหมือนกันนะ
ปีก่อน เรายังจัดงานแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้คาเมะจังอยู่เลย
แต่วันนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้ตอแหลอ่ะ เพราะว่า เรากำลังจิตตกภาวะปานกลาง
คงไม่สามารถจะมาสาธยายความสัมพันธ์ของเราและคาเมะได้เหมือนปีที่แล้ว
แต่ไม่เป็นนะ คาเมะ ยังไง มันก็อยู่ในใจของเรา 2 คน (นั่นไง เริ่มจะแหลอีกแล้ว)
ก็...ขอให้อัลบั้มที่แกกำลังจะออกมาสูบเงินพวกฉันขายดิบขายดีแล้วกันนะ
แล้วก็ขอให้รักกันนานๆ ยั่งยืนนะจ๊ะ อันนี้เราปรารถนาด้วยใจจริง
ฉันยอมเสียแกให้จินได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ไม่มีอะไรมากหรอก ยังไงก็คิดถึงแกทุกปี ทุกเดือน ทุกวัน
บอกแล้ว ไม่พูดอะไรมาก เพราะเรากำลังจิตตก
วันนี้ไม่ไหวเลย เรื่องมัน...ไร้สาระนะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้าลองมาเป็นแบบเรา
จะรู้สึกยังไง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันก็ได้แค่นี้ แต่ความที่มันเคยได้ไง แล้วพอต้องยอมให้คนอื่น
แล้วเราล่ะ เหมือนอะไร
ปล. ไม่ได้เครียดเกี่ยวกับเรื่องเรียนนะ แต่เกรดก็ออกอีกตัวแล้ว ไม่ได้เกียรตินิยมแล้ว เสียดาย แต่ก็ไม่หวังอะไรมากหรอก
เรามีหลานแล้ว ^^
เมื่อวานนนี้น้องพราด้าวิ่งพล่านมาก เหมือนกับจะทำรัง แม่ก็เลยเอาเศษผ้าเข้าไปไว้ในกรงให้
แล้วก็ดูเหนื่อยๆ ด้วยแหละ ปั่นล้อไม่ค่อยไหวเหมือนปกติ
ตอนเย็น เราก็เอากรงลูกๆ เข้าบ้าน ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ แต่พอซักพักนึง ชะโงกหน้าไปดู
เอ๊ะๆ รอยเลือดตรงอ่างทราย แล้วน้องพราด้ากำลังเลียตัวเองอยู่ เลยยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ
กรี๊ดดดดดดด!!!!!!
ตัวแดงๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊กๆ คลอดแล้วเหรอ? ไม่ได้ยินเสียงเลย หนูคลอดเงียบมากๆ
เอมมม พราด้าคลอดแล้ว แล้วก็ตื่นเต้นต้อนรับสมาชิกใหม่กันทั้งบ้าน
เห็นอยู่ 3 ตัวเอง ก็.....ออกอาการเหมือนพี่ปอตอนริรินคลอดลูกอ่ะ ทำไงดีวะ รีบใส่อาหารลงไปเพิ่ม แล้วก็โทรหาผู้มีประสบการณ์ ในขณะเดียวกันก็โพสต์กระทู้ถามในบอร์ดน้องแฮม
พี่ปอก็แนะนำให้เอาของเล่นออก เอาบันไดออก ก็ไปเอาออกหมด เหลือจานดาวเทียมข้างบนอันเดียวไม่ได้เอาออก เพราะคิดว่า เอาบันไดออกแล้ว มันงปีนขึ้นไปไม่ถึงชั้น 3 ได้หรอก
ที่ได้ไหน น้องพราด้ายังสามารถขึ้นไปเล่นดาวเทียมบนชั้น 3 ได้ แล้วยังลงไม่ได้อีก ต้องเอามือไปรองให้ลงมา
จะเอาชั้นออกก็ไม่ได้ ก็เลยต้องหาวิธีไม่ให้มันปีนซี่กรง ฉันละ ลงทุนตัดแฟ้มพลาสติกของตัวเอง มาปิดข้างกรงเลย
ลูกหนูตัวแดงกระจัดกระจายอยู่เต็มกรง ไม่กล้าไปดูมากด้วย กลัวว่ามันจะเคลียดแล้วกินลูกตัวเอง
ทีนี้ พอพราด้าเผลอ ก็เลยแอบไปเปิดผ้าดู นอกจากตัวที่มันคาบอยู่
1 2 3 4 5.......
เฮิอกกกกกกก ตั้ง 5 ตัวแน่ะ คลอดออกมาได้ไงวะ ลูกฉันอายุแค่ 3 เดือนเอง แล้วเป็นท้องแรกด้วย
คราวนี้แม่รับไม่ไหวแล้ว เอาไปให้คนอื่นให้หมดเลยนะ ไม่ให้เลี้ยงหรอก
คราวนี้ ตั้งชื่อไม่ถูกเลย ตอนแรกคิดว่าจะออกมาแค่ 2 ตัว เหมือนริริน ก็เลยจะให้ชื่อ เบอเบอร์รี่ กับ ดิออร์ พ่อชื่อ กุชชี่ แม่ชื่อ พราด้า
ตอนนี้คงต้องเป็น เบอเบอร์รี่ ดิออร์ ชาแนล หลุยส์ คาร์เทียร์ แล้วละมั้ง
แต่ไกด์ บอก โห นา 5 ตัวพอดีเลย แซนด์ แบงค์ กอล์ฟ ไมค์ หญิง เอ่อ.....จะดีเหรอ
แล้วโทรคุยกับพี่ฟ้าพี่ปออยู่ พี่ฟ้าแกก็ร้อนใจ หนูไอ้เล็กก็คลอดแล้ว ทำไมเรียวไม่คลอดซะที พอไปดู อ้าววว หนูเรียวกำลังคลอด
เมื่อคิน พี่ฟ้านั่งเฝ้าได้ 5 ตัว แต่ตอนเช้าติ่นมานับ......8 ตัว!!!
ไอ้ที่คิดชื่อไว้ ลืมหมดเลย กูจะตั้งว่าไรดีวะ 8 ตัว
นี่ถ้าหนูริวยังอยู่ ก็คงออกลูกพร้อมๆ กันเนี่ยแหละ คราวนี้พี่ฟ้าตายแน่ หนู 2 คอก ตัวไหนลูกใครวะ
ดีนะเนี่ย เราปิดเทอมแล้ว ไม่งั้นไปสอบคงพะวง อยากกลับมาหาหลานเร็วๆ
เดี๋ยวจะออกไปซื้อของบำรุงแม่ให้มันแล้วเนี่ย ต้องกินบวบด้วย จะได้มีน้ำนมมากๆ เหมือนคนเลย
เดี๋ยววันหลัง เอารูปมาลงให้ดูนะ ตอนนี้ยังไม่กล้าถ่าย
แต่แหม ทำไมไม่เกิดวันที่ 20 นะ จะได้เกิดวันเดียวกับกอล์ฟ หรือไม่ก็ อั้นไว้ก่อน ไปเกิดวันที่ 23 จะได้เกิดวันเดียวกับคาเมะ 5555+
เฮ้ออออ แล้ววันอาทิตย์ เราจะทำอะไรดีเนี่ย ไปทางไหนก็ไม่ได้
อยากถามคนที่เข้ามาอ่านไดนี้ว่า คิดยังไงกับวันเกิด
วันเกิดเป็นวันที่เจ้าของวันเกิด ควรจะมีความสุขใช่มั้ย คิดถึงแม่ ไปเข้าวัด ทำบุญตักบาตร มีเค้กวันเกิด มีของขวัญมากมาย ไปทานข้าวกับครอบครัว
เราก็เคยมีวันเกิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่มันจำแทบไมได้เลย
เพราะครอบครัวเรา ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดกันเท่าไหร่หรอก มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง
แต่ก็มีบ้าง ที่จะได้ของเล็กๆ น้อยๆ
อย่างเมื่อเช้าก็ตื่นขึ้นมาใส่บาตร
แต่เราก็ไม่อยากให้ถึงวันเกิดของเราหรอก ไม่ว่าจะปีไหนๆ ก็ตาม ไม่ใช่เพราะไม่อยากแก่
แต่มันไม่มีความสุข อย่างมากก็รู้สึกเฉยๆ แต่บางปี มันก็เจอเรื่องที่ทำให้ต้องร้องไห้
วันเกิดเราอยากได้อะไร......ก็อยากได้ทั้งหมดที่พูดไปนั่นแหละ อยากมีคนให้ของขวัญ แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรนั่นแหละ
เพราะไม่ว่าเราอยากได้อะไร ไม่เคยคิดเลยว่าจะให้คนนั้นซื้อให้คนนี้ซื้อให้ ไม่ได้หยิ่ง แต่เกิดมา ไม่เคยมีใครทำอะไรเพื่อเรานอกจากพ่อแม่
ดังนั้น ไม่ว่าเราอยากได้อะไร ก็ต้องหาเอง
ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะมันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แม่สอนไม่ให้ฟุ่มเฟือยกับวันเกิดอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้น เราไม่อยากมีงานอะไรทั้งนั้น ไม่อยากมีเทียนเป่าเค้ก
แต่ปีที่แล้ว เราขอบคุณทุกคนเลย เราไม่เคยมีงานวันเกิด ไม่เคยมีใครมาร้องเพลง happy birthday ให้
เวลาตอนนั้นเรามีความสุขมาก ถึงวันเกิด เราจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่า เป็นวันเกิดที่ดีปีนึงเลย
พอโตมา ก็เริ่มเหงา อยากให้มีคนจำวันเกิดของเราได้ ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ใครจำไม่ได้ก็ไม่ได้ว่านะ คนเรามีเรื่องที่ต้องสนใจ ใครจะมานั่งจำวันเกิดของคนๆ นึงได้ ทั้งที่เค้าไม่ใช่คนที่สำคัญ
แต่ก็หวัง อย่างน้อยก็น่าจะมีซักคน
ทั้งที่เราอยากจะอยู่เงียบๆ ลืมวันเกิดของตัวเอง แต่มันก็รู้อยู่ดีแหละ ว่ามันเป็นวันเกิดเรา
เราเคยลืมวันเกิดตัวเองจริงๆ นะ จนเพื่อนโทรมาแฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ถึงนึกได้ว่าวันเกิดตัวเอง
เราไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว มันหลายอย่าง ที่รู้สึกมา พูดออกไปก็ไม่หมดหรอก
วันเกิดของทุกคน ทำสิ่งที่ดีที่สุดนะ ขอให้มีความสุขกันมาก เจอแต่เรื่องดีๆ อย่ามีอะไรให้ต้องเสียใจ
อย่าทะเลาะกับแม่ อย่าคิดเล็กคิดน้อย อย่าให้ความสำคัญกับใครมากเกินไป
วันเกิดของเรา เราขอแค่มีคนที่เข้าใจเราอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ...
แค่อยู่กับครอบครัวก็มีความสุขแล้ว ซึ่งเราไม่เคยมีวันเกิดแบบนั้นเลยซักปี ปีนี้ก็เหมือนกัน
พ่อกับแม่เราไม่เคยอยู่พร้อมหน้า ไม่มีใครอยากมาอยู่กับเราในวันเกิดของเรา
เราถึงไม่อยากจะจำวันเกิดของตัวเอง ไม่อยากให้ถึงวันเกิดตัวเอง
ขอบคุณแม่ ที่ถึงแม้เราจะดื้อ แต่แม่ก็ทำทุกอย่างให้เรา
ขอบคุณพ่อ ที่ไม่อยู่ แต่ปีนี้ก็ได้ แมจเสจตั้งแต่เมื่อวาน
ขอบคุณน้าอี๊ดค่ะ
วันเกิดปีนี้ อยากได้โน๊ตบุ๊ค แต่ก็ต้องรอให้เรามีเงินก่อน
ตอนแรกที่อยากได้ คิดจะขอพ่อกับแม่ แต่มันคงไม่ได้หรอก
เราต้องซื้อเอง ก็เราใช้อยู่คนเดียวนี่ พ่อกับแม่เราไม่ได้ใช้ด้วย
ถ้าแต่งนิยายได้เมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เราจะซื้อ ก็คือโน๊ตบุ๊ค เหนื่อยเนอะ กว่าจะได้มาแต่ละอย่าง
เหนื่อย
ไม่อยากให้ถึงวันเกิดปีหน้าเลย
23 กุมภาพันธ์ 2551
HBD Kamenashi Kazuya
แล้ววันนี้ก็เวียนมาถึงอีกปีนึง เร็วเหมือนกันนะ
ปีก่อน เรายังจัดงานแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้คาเมะจังอยู่เลย
แต่วันนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้ตอแหลอ่ะ เพราะว่า เรากำลังจิตตกภาวะปานกลาง
คงไม่สามารถจะมาสาธยายความสัมพันธ์ของเราและคาเมะได้เหมือนปีที่แล้ว
แต่ไม่เป็นนะ คาเมะ ยังไง มันก็อยู่ในใจของเรา 2 คน (นั่นไง เริ่มจะแหลอีกแล้ว)
ก็...ขอให้อัลบั้มที่แกกำลังจะออกมาสูบเงินพวกฉันขายดิบขายดีแล้วกันนะ
แล้วก็ขอให้รักกันนานๆ ยั่งยืนนะจ๊ะ อันนี้เราปรารถนาด้วยใจจริง
ฉันยอมเสียแกให้จินได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ไม่มีอะไรมากหรอก ยังไงก็คิดถึงแกทุกปี ทุกเดือน ทุกวัน
บอกแล้ว ไม่พูดอะไรมาก เพราะเรากำลังจิตตก
วันนี้ไม่ไหวเลย เรื่องมัน...ไร้สาระนะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้าลองมาเป็นแบบเรา
จะรู้สึกยังไง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันก็ได้แค่นี้ แต่ความที่มันเคยได้ไง แล้วพอต้องยอมให้คนอื่น
แล้วเราล่ะ เหมือนอะไร
ปล. ไม่ได้เครียดเกี่ยวกับเรื่องเรียนนะ แต่เกรดก็ออกอีกตัวแล้ว ไม่ได้เกียรตินิยมแล้ว เสียดาย แต่ก็ไม่หวังอะไรมากหรอก
เรามีหลานแล้ว ^^
เมื่อวานนนี้น้องพราด้าวิ่งพล่านมาก เหมือนกับจะทำรัง แม่ก็เลยเอาเศษผ้าเข้าไปไว้ในกรงให้
แล้วก็ดูเหนื่อยๆ ด้วยแหละ ปั่นล้อไม่ค่อยไหวเหมือนปกติ
ตอนเย็น เราก็เอากรงลูกๆ เข้าบ้าน ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ แต่พอซักพักนึง ชะโงกหน้าไปดู
เอ๊ะๆ รอยเลือดตรงอ่างทราย แล้วน้องพราด้ากำลังเลียตัวเองอยู่ เลยยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ
กรี๊ดดดดดดด!!!!!!
ตัวแดงๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊กๆ คลอดแล้วเหรอ? ไม่ได้ยินเสียงเลย หนูคลอดเงียบมากๆ
เอมมม พราด้าคลอดแล้ว แล้วก็ตื่นเต้นต้อนรับสมาชิกใหม่กันทั้งบ้าน
เห็นอยู่ 3 ตัวเอง ก็.....ออกอาการเหมือนพี่ปอตอนริรินคลอดลูกอ่ะ ทำไงดีวะ รีบใส่อาหารลงไปเพิ่ม แล้วก็โทรหาผู้มีประสบการณ์ ในขณะเดียวกันก็โพสต์กระทู้ถามในบอร์ดน้องแฮม
พี่ปอก็แนะนำให้เอาของเล่นออก เอาบันไดออก ก็ไปเอาออกหมด เหลือจานดาวเทียมข้างบนอันเดียวไม่ได้เอาออก เพราะคิดว่า เอาบันไดออกแล้ว มันงปีนขึ้นไปไม่ถึงชั้น 3 ได้หรอก
ที่ได้ไหน น้องพราด้ายังสามารถขึ้นไปเล่นดาวเทียมบนชั้น 3 ได้ แล้วยังลงไม่ได้อีก ต้องเอามือไปรองให้ลงมา
จะเอาชั้นออกก็ไม่ได้ ก็เลยต้องหาวิธีไม่ให้มันปีนซี่กรง ฉันละ ลงทุนตัดแฟ้มพลาสติกของตัวเอง มาปิดข้างกรงเลย
ลูกหนูตัวแดงกระจัดกระจายอยู่เต็มกรง ไม่กล้าไปดูมากด้วย กลัวว่ามันจะเคลียดแล้วกินลูกตัวเอง
ทีนี้ พอพราด้าเผลอ ก็เลยแอบไปเปิดผ้าดู นอกจากตัวที่มันคาบอยู่
1 2 3 4 5.......
เฮิอกกกกกกก ตั้ง 5 ตัวแน่ะ คลอดออกมาได้ไงวะ ลูกฉันอายุแค่ 3 เดือนเอง แล้วเป็นท้องแรกด้วย
คราวนี้แม่รับไม่ไหวแล้ว เอาไปให้คนอื่นให้หมดเลยนะ ไม่ให้เลี้ยงหรอก
คราวนี้ ตั้งชื่อไม่ถูกเลย ตอนแรกคิดว่าจะออกมาแค่ 2 ตัว เหมือนริริน ก็เลยจะให้ชื่อ เบอเบอร์รี่ กับ ดิออร์ พ่อชื่อ กุชชี่ แม่ชื่อ พราด้า
ตอนนี้คงต้องเป็น เบอเบอร์รี่ ดิออร์ ชาแนล หลุยส์ คาร์เทียร์ แล้วละมั้ง
แต่ไกด์ บอก โห นา 5 ตัวพอดีเลย แซนด์ แบงค์ กอล์ฟ ไมค์ หญิง เอ่อ.....จะดีเหรอ
แล้วโทรคุยกับพี่ฟ้าพี่ปออยู่ พี่ฟ้าแกก็ร้อนใจ หนูไอ้เล็กก็คลอดแล้ว ทำไมเรียวไม่คลอดซะที พอไปดู อ้าววว หนูเรียวกำลังคลอด
เมื่อคิน พี่ฟ้านั่งเฝ้าได้ 5 ตัว แต่ตอนเช้าติ่นมานับ......8 ตัว!!!
ไอ้ที่คิดชื่อไว้ ลืมหมดเลย กูจะตั้งว่าไรดีวะ 8 ตัว
นี่ถ้าหนูริวยังอยู่ ก็คงออกลูกพร้อมๆ กันเนี่ยแหละ คราวนี้พี่ฟ้าตายแน่ หนู 2 คอก ตัวไหนลูกใครวะ
ดีนะเนี่ย เราปิดเทอมแล้ว ไม่งั้นไปสอบคงพะวง อยากกลับมาหาหลานเร็วๆ
เดี๋ยวจะออกไปซื้อของบำรุงแม่ให้มันแล้วเนี่ย ต้องกินบวบด้วย จะได้มีน้ำนมมากๆ เหมือนคนเลย
เดี๋ยววันหลัง เอารูปมาลงให้ดูนะ ตอนนี้ยังไม่กล้าถ่าย
แต่แหม ทำไมไม่เกิดวันที่ 20 นะ จะได้เกิดวันเดียวกับกอล์ฟ หรือไม่ก็ อั้นไว้ก่อน ไปเกิดวันที่ 23 จะได้เกิดวันเดียวกับคาเมะ 5555+
เฮ้ออออ แล้ววันอาทิตย์ เราจะทำอะไรดีเนี่ย ไปทางไหนก็ไม่ได้
วันนี้โคตรจะดีใจเลย สอบเสร็จแล้ว กอล์ฟ!! (กอล์ฟ : ไม่เห็นรู้เรื่องด้วยเลย)
HBD นะกอล์ฟ
ขอให้เจอแต่เรื่องดี อย่ามีเรื่องเครียด
อะไรที่มันไม่ดี ก็ขอให้ผ่านไปเร็วๆ
แล้วก็อยากดูละครเร็วๆ ด้วยอ่ะ
วันนี้เป็นวันเกิดกอล์ฟ ที่ดูเงียบเหลือเกิน เพราะว่า ไม่มีงานด้วยแหละ
แต่ก็ดีแล้ว วันเกิด เป็นวันที่ควรจะอยู่กับครอบครัวมากที่สุด ให้เวลากับตัวเอง
ปีนี้ก็มีของที่อยากให้เหมือนกัน แต่เอาไว้ก่อนเถอะนะ หุ้นเรากำลังตก 555+
แต่ไม่ว่ายังไง เราก็ยังเป็นแฟนคลับเหมือนเดิมนะ
กว่าจะชอบกอล์ฟไมค์ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย กว่าจะเห็นความสามารถ
ตั้งใจทำงานต่อไปนะ
ไม่รู้จะแฮปปี้ได้นานแค่ไหน แต่วันนี้ก็สอบเสร็จแล้ววววววว !!! 
แต่กว่าจะสอบเสร็จได้ แทบตายแน่ะ วันจันทร์ สอบท้องถิ่นกับพรีเซนต์งาน แทบตาย สอบไม่ผ่านอีก ทั้งห้องผ่านอยู่คนเดียว
เพราะว่า เค้าเจอของลูกรักเค้าเขียนดี เค้าก็เลยเหมาว่าคนอื่นเขียนไม่ดี ก็แหงเลย เรามันพวกชอบอยู่ข้างหลัง จะไปถูกใจเค้าได้ไง
วันอังคาร เลยต้องมาสอบใหม่อีก เราก็เขียนไปเหมือนเดิมแหละ ก็มันไม่มีอะไรจะเขียนแล้ว แต่กว่าจะได้กลับก็บ่าย 3
รวบรวมงานส่งอีก ทิพย์โดนกลับมาแก้ตั้ง 3 รอบ น่าสงสาร
วันนี้ก็สอบอังกฤษ เรื่องสอบ ไม่หวั่นหรอก คิดว่าน่าจะได้ อย่างน้อยก็น่าจะ B อ่านะ ถ้าอ.ไม่ได้ทิ้งแผ่นซีดีผีตาโขนที่กลุ่มเรามันขยันจัด ทำเสร็จแล้วส่งก่อนกลุ่มอื่นไปนะ
แต่ก็ช่าง ได้เท่าไหนก็ช่างมัน
สอบเสร็จ ไปแกรมมี่กับเฟน กับพี่กล้วยต่อ เพราะว่าเค้าไปสมัครทำงานขายหนังสือที่งานหนังสือ
เราก็อยากทำนะ แต่คำนวณดู ไม่คุ้มกับค่ารถเลย
แต่คิวงานปิดเทอมก็วุ่นเลย เยอะแยะมากมาย
วันนี้เอมมา มีเพื่อนแล้ว จะได้ไม่เหงา
วันเสาร์ก็ไปงานบอร์ดฟิค วันอาทิตย์ ยังไม่รู้จะแบ่งภาคไปทางไหนดีเลย เฮ้ออออออ
วันเกิด มันก็เป็นวันธรรมดาวันนึงนั่นแหละ
จะคิดว่า จะต้องได้ของขวัญจากใครทำไม
เกิดว่า วันนั้น มีเรื่องไม่ดีกับเรา เซ็งแย่เลย ตั้งใจว่าจะเจอเรื่องดีๆ
มันเป็นวันที่แม่คลอดเราออกมาตะหาก
ช่วงนี้ อะไรก็คิดถึงแต่ลูกๆๆๆๆ กุชชี่กับพราด้า
ฝันถึงลูกบ่อยมาก
ฝันว่าพราด้าออกลูกมา 5 ตัวบ้าง ฝันว่าแมวมาล้มกรงบ้าง ฝันว่าลูกหลุดจากกรง หาไม่เจอบ้าง
เฮ้อออออ
ยืม อาทิตย์แรกแห่งพันธ์ มาตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้อ่านเลย เสียค่าปรับไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย
แต่เปิดๆ ดูแล้ว อืม ตอนจบก็ดีอยู่นะ ไม่ได้เป็นแบบแฮปปี้เอนดิ้ง
อยากแต่งเรื่องของตัวเองเร็วๆ
อยากถามคนที่เข้ามาอ่านไดนี้ว่า คิดยังไงกับวันเกิด
วันเกิดเป็นวันที่เจ้าของวันเกิด ควรจะมีความสุขใช่มั้ย คิดถึงแม่ ไปเข้าวัด ทำบุญตักบาตร มีเค้กวันเกิด มีของขวัญมากมาย ไปทานข้าวกับครอบครัว
เราก็เคยมีวันเกิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่มันจำแทบไมได้เลย
เพราะครอบครัวเรา ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดกันเท่าไหร่หรอก มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง
แต่ก็มีบ้าง ที่จะได้ของเล็กๆ น้อยๆ
อย่างเมื่อเช้าก็ตื่นขึ้นมาใส่บาตร
แต่เราก็ไม่อยากให้ถึงวันเกิดของเราหรอก ไม่ว่าจะปีไหนๆ ก็ตาม ไม่ใช่เพราะไม่อยากแก่
แต่มันไม่มีความสุข อย่างมากก็รู้สึกเฉยๆ แต่บางปี มันก็เจอเรื่องที่ทำให้ต้องร้องไห้
วันเกิดเราอยากได้อะไร......ก็อยากได้ทั้งหมดที่พูดไปนั่นแหละ อยากมีคนให้ของขวัญ แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรนั่นแหละ
เพราะไม่ว่าเราอยากได้อะไร ไม่เคยคิดเลยว่าจะให้คนนั้นซื้อให้คนนี้ซื้อให้ ไม่ได้หยิ่ง แต่เกิดมา ไม่เคยมีใครทำอะไรเพื่อเรานอกจากพ่อแม่
ดังนั้น ไม่ว่าเราอยากได้อะไร ก็ต้องหาเอง
ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะมันไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แม่สอนไม่ให้ฟุ่มเฟือยกับวันเกิดอยู่แล้ว
เพราะฉะนั้น เราไม่อยากมีงานอะไรทั้งนั้น ไม่อยากมีเทียนเป่าเค้ก
แต่ปีที่แล้ว เราขอบคุณทุกคนเลย เราไม่เคยมีงานวันเกิด ไม่เคยมีใครมาร้องเพลง happy birthday ให้
เวลาตอนนั้นเรามีความสุขมาก ถึงวันเกิด เราจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่า เป็นวันเกิดที่ดีปีนึงเลย
พอโตมา ก็เริ่มเหงา อยากให้มีคนจำวันเกิดของเราได้ ไม่รู้เพราะอะไร
แต่ใครจำไม่ได้ก็ไม่ได้ว่านะ คนเรามีเรื่องที่ต้องสนใจ ใครจะมานั่งจำวันเกิดของคนๆ นึงได้ ทั้งที่เค้าไม่ใช่คนที่สำคัญ
แต่ก็หวัง อย่างน้อยก็น่าจะมีซักคน
ทั้งที่เราอยากจะอยู่เงียบๆ ลืมวันเกิดของตัวเอง แต่มันก็รู้อยู่ดีแหละ ว่ามันเป็นวันเกิดเรา
เราเคยลืมวันเกิดตัวเองจริงๆ นะ จนเพื่อนโทรมาแฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ถึงนึกได้ว่าวันเกิดตัวเอง
เราไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว มันหลายอย่าง ที่รู้สึกมา พูดออกไปก็ไม่หมดหรอก
วันเกิดของทุกคน ทำสิ่งที่ดีที่สุดนะ ขอให้มีความสุขกันมาก เจอแต่เรื่องดีๆ อย่ามีอะไรให้ต้องเสียใจ
อย่าทะเลาะกับแม่ อย่าคิดเล็กคิดน้อย อย่าให้ความสำคัญกับใครมากเกินไป
วันเกิดของเรา เราขอแค่มีคนที่เข้าใจเราอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ...
แค่อยู่กับครอบครัวก็มีความสุขแล้ว ซึ่งเราไม่เคยมีวันเกิดแบบนั้นเลยซักปี ปีนี้ก็เหมือนกัน
พ่อกับแม่เราไม่เคยอยู่พร้อมหน้า ไม่มีใครอยากมาอยู่กับเราในวันเกิดของเรา
เราถึงไม่อยากจะจำวันเกิดของตัวเอง ไม่อยากให้ถึงวันเกิดตัวเอง
ขอบคุณแม่ ที่ถึงแม้เราจะดื้อ แต่แม่ก็ทำทุกอย่างให้เรา
ขอบคุณพ่อ ที่ไม่อยู่ แต่ปีนี้ก็ได้ แมจเสจตั้งแต่เมื่อวาน
ขอบคุณน้าอี๊ดค่ะ
วันเกิดปีนี้ อยากได้โน๊ตบุ๊ค แต่ก็ต้องรอให้เรามีเงินก่อน
ตอนแรกที่อยากได้ คิดจะขอพ่อกับแม่ แต่มันคงไม่ได้หรอก
เราต้องซื้อเอง ก็เราใช้อยู่คนเดียวนี่ พ่อกับแม่เราไม่ได้ใช้ด้วย
ถ้าแต่งนิยายได้เมื่อไหร่ สิ่งแรกที่เราจะซื้อ ก็คือโน๊ตบุ๊ค เหนื่อยเนอะ กว่าจะได้มาแต่ละอย่าง
เหนื่อย
ไม่อยากให้ถึงวันเกิดปีหน้าเลย
23 กุมภาพันธ์ 2551
HBD Kamenashi Kazuya
แล้ววันนี้ก็เวียนมาถึงอีกปีนึง เร็วเหมือนกันนะ
ปีก่อน เรายังจัดงานแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้คาเมะจังอยู่เลย
แต่วันนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้ตอแหลอ่ะ เพราะว่า เรากำลังจิตตกภาวะปานกลาง
คงไม่สามารถจะมาสาธยายความสัมพันธ์ของเราและคาเมะได้เหมือนปีที่แล้ว
แต่ไม่เป็นนะ คาเมะ ยังไง มันก็อยู่ในใจของเรา 2 คน (นั่นไง เริ่มจะแหลอีกแล้ว)
ก็...ขอให้อัลบั้มที่แกกำลังจะออกมาสูบเงินพวกฉันขายดิบขายดีแล้วกันนะ
แล้วก็ขอให้รักกันนานๆ ยั่งยืนนะจ๊ะ อันนี้เราปรารถนาด้วยใจจริง
ฉันยอมเสียแกให้จินได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ไม่มีอะไรมากหรอก ยังไงก็คิดถึงแกทุกปี ทุกเดือน ทุกวัน
บอกแล้ว ไม่พูดอะไรมาก เพราะเรากำลังจิตตก
วันนี้ไม่ไหวเลย เรื่องมัน...ไร้สาระนะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้าลองมาเป็นแบบเรา
จะรู้สึกยังไง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันก็ได้แค่นี้ แต่ความที่มันเคยได้ไง แล้วพอต้องยอมให้คนอื่น
แล้วเราล่ะ เหมือนอะไร
ปล. ไม่ได้เครียดเกี่ยวกับเรื่องเรียนนะ แต่เกรดก็ออกอีกตัวแล้ว ไม่ได้เกียรตินิยมแล้ว เสียดาย แต่ก็ไม่หวังอะไรมากหรอก
เรามีหลานแล้ว ^^
เมื่อวานนนี้น้องพราด้าวิ่งพล่านมาก เหมือนกับจะทำรัง แม่ก็เลยเอาเศษผ้าเข้าไปไว้ในกรงให้
แล้วก็ดูเหนื่อยๆ ด้วยแหละ ปั่นล้อไม่ค่อยไหวเหมือนปกติ
ตอนเย็น เราก็เอากรงลูกๆ เข้าบ้าน ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ แต่พอซักพักนึง ชะโงกหน้าไปดู
เอ๊ะๆ รอยเลือดตรงอ่างทราย แล้วน้องพราด้ากำลังเลียตัวเองอยู่ เลยยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ
กรี๊ดดดดดดด!!!!!!
ตัวแดงๆ ดิ้นดุ๊กดิ๊กๆ คลอดแล้วเหรอ? ไม่ได้ยินเสียงเลย หนูคลอดเงียบมากๆ
เอมมม พราด้าคลอดแล้ว แล้วก็ตื่นเต้นต้อนรับสมาชิกใหม่กันทั้งบ้าน
เห็นอยู่ 3 ตัวเอง ก็.....ออกอาการเหมือนพี่ปอตอนริรินคลอดลูกอ่ะ ทำไงดีวะ รีบใส่อาหารลงไปเพิ่ม แล้วก็โทรหาผู้มีประสบการณ์ ในขณะเดียวกันก็โพสต์กระทู้ถามในบอร์ดน้องแฮม
พี่ปอก็แนะนำให้เอาของเล่นออก เอาบันไดออก ก็ไปเอาออกหมด เหลือจานดาวเทียมข้างบนอันเดียวไม่ได้เอาออก เพราะคิดว่า เอาบันไดออกแล้ว มันงปีนขึ้นไปไม่ถึงชั้น 3 ได้หรอก
ที่ได้ไหน น้องพราด้ายังสามารถขึ้นไปเล่นดาวเทียมบนชั้น 3 ได้ แล้วยังลงไม่ได้อีก ต้องเอามือไปรองให้ลงมา
จะเอาชั้นออกก็ไม่ได้ ก็เลยต้องหาวิธีไม่ให้มันปีนซี่กรง ฉันละ ลงทุนตัดแฟ้มพลาสติกของตัวเอง มาปิดข้างกรงเลย
ลูกหนูตัวแดงกระจัดกระจายอยู่เต็มกรง ไม่กล้าไปดูมากด้วย กลัวว่ามันจะเคลียดแล้วกินลูกตัวเอง
ทีนี้ พอพราด้าเผลอ ก็เลยแอบไปเปิดผ้าดู นอกจากตัวที่มันคาบอยู่
1 2 3 4 5.......
เฮิอกกกกกกก ตั้ง 5 ตัวแน่ะ คลอดออกมาได้ไงวะ ลูกฉันอายุแค่ 3 เดือนเอง แล้วเป็นท้องแรกด้วย
คราวนี้แม่รับไม่ไหวแล้ว เอาไปให้คนอื่นให้หมดเลยนะ ไม่ให้เลี้ยงหรอก
คราวนี้ ตั้งชื่อไม่ถูกเลย ตอนแรกคิดว่าจะออกมาแค่ 2 ตัว เหมือนริริน ก็เลยจะให้ชื่อ เบอเบอร์รี่ กับ ดิออร์ พ่อชื่อ กุชชี่ แม่ชื่อ พราด้า
ตอนนี้คงต้องเป็น เบอเบอร์รี่ ดิออร์ ชาแนล หลุยส์ คาร์เทียร์ แล้วละมั้ง
แต่ไกด์ บอก โห นา 5 ตัวพอดีเลย แซนด์ แบงค์ กอล์ฟ ไมค์ หญิง เอ่อ.....จะดีเหรอ
แล้วโทรคุยกับพี่ฟ้าพี่ปออยู่ พี่ฟ้าแกก็ร้อนใจ หนูไอ้เล็กก็คลอดแล้ว ทำไมเรียวไม่คลอดซะที พอไปดู อ้าววว หนูเรียวกำลังคลอด
เมื่อคิน พี่ฟ้านั่งเฝ้าได้ 5 ตัว แต่ตอนเช้าติ่นมานับ......8 ตัว!!!
ไอ้ที่คิดชื่อไว้ ลืมหมดเลย กูจะตั้งว่าไรดีวะ 8 ตัว
นี่ถ้าหนูริวยังอยู่ ก็คงออกลูกพร้อมๆ กันเนี่ยแหละ คราวนี้พี่ฟ้าตายแน่ หนู 2 คอก ตัวไหนลูกใครวะ
ดีนะเนี่ย เราปิดเทอมแล้ว ไม่งั้นไปสอบคงพะวง อยากกลับมาหาหลานเร็วๆ
เดี๋ยวจะออกไปซื้อของบำรุงแม่ให้มันแล้วเนี่ย ต้องกินบวบด้วย จะได้มีน้ำนมมากๆ เหมือนคนเลย
เดี๋ยววันหลัง เอารูปมาลงให้ดูนะ ตอนนี้ยังไม่กล้าถ่าย
แต่แหม ทำไมไม่เกิดวันที่ 20 นะ จะได้เกิดวันเดียวกับกอล์ฟ หรือไม่ก็ อั้นไว้ก่อน ไปเกิดวันที่ 23 จะได้เกิดวันเดียวกับคาเมะ 5555+
เฮ้ออออ แล้ววันอาทิตย์ เราจะทำอะไรดีเนี่ย ไปทางไหนก็ไม่ได้
วันนี้โคตรจะดีใจเลย สอบเสร็จแล้ว กอล์ฟ!! (กอล์ฟ : ไม่เห็นรู้เรื่องด้วยเลย)
HBD นะกอล์ฟ
ขอให้เจอแต่เรื่องดี อย่ามีเรื่องเครียด
อะไรที่มันไม่ดี ก็ขอให้ผ่านไปเร็วๆ
แล้วก็อยากดูละครเร็วๆ ด้วยอ่ะ
วันนี้เป็นวันเกิดกอล์ฟ ที่ดูเงียบเหลือเกิน เพราะว่า ไม่มีงานด้วยแหละ
แต่ก็ดีแล้ว วันเกิด เป็นวันที่ควรจะอยู่กับครอบครัวมากที่สุด ให้เวลากับตัวเอง
ปีนี้ก็มีของที่อยากให้เหมือนกัน แต่เอาไว้ก่อนเถอะนะ หุ้นเรากำลังตก 555+
แต่ไม่ว่ายังไง เราก็ยังเป็นแฟนคลับเหมือนเดิมนะ
กว่าจะชอบกอล์ฟไมค์ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย กว่าจะเห็นความสามารถ
ตั้งใจทำงานต่อไปนะ
ไม่รู้จะแฮปปี้ได้นานแค่ไหน แต่วันนี้ก็สอบเสร็จแล้ววววววว !!!
แต่กว่าจะสอบเสร็จได้ แทบตายแน่ะ วันจันทร์ สอบท้องถิ่นกับพรีเซนต์งาน แทบตาย สอบไม่ผ่านอีก ทั้งห้องผ่านอยู่คนเดียว
เพราะว่า เค้าเจอของลูกรักเค้าเขียนดี เค้าก็เลยเหมาว่าคนอื่นเขียนไม่ดี ก็แหงเลย เรามันพวกชอบอยู่ข้างหลัง จะไปถูกใจเค้าได้ไง
วันอังคาร เลยต้องมาสอบใหม่อีก เราก็เขียนไปเหมือนเดิมแหละ ก็มันไม่มีอะไรจะเขียนแล้ว แต่กว่าจะได้กลับก็บ่าย 3
รวบรวมงานส่งอีก ทิพย์โดนกลับมาแก้ตั้ง 3 รอบ น่าสงสาร
วันนี้ก็สอบอังกฤษ เรื่องสอบ ไม่หวั่นหรอก คิดว่าน่าจะได้ อย่างน้อยก็น่าจะ B อ่านะ ถ้าอ.ไม่ได้ทิ้งแผ่นซีดีผีตาโขนที่กลุ่มเรามันขยันจัด ทำเสร็จแล้วส่งก่อนกลุ่มอื่นไปนะ
แต่ก็ช่าง ได้เท่าไหนก็ช่างมัน
สอบเสร็จ ไปแกรมมี่กับเฟน กับพี่กล้วยต่อ เพราะว่าเค้าไปสมัครทำงานขายหนังสือที่งานหนังสือ
เราก็อยากทำนะ แต่คำนวณดู ไม่คุ้มกับค่ารถเลย
แต่คิวงานปิดเทอมก็วุ่นเลย เยอะแยะมากมาย
วันนี้เอมมา มีเพื่อนแล้ว จะได้ไม่เหงา
วันเสาร์ก็ไปงานบอร์ดฟิค วันอาทิตย์ ยังไม่รู้จะแบ่งภาคไปทางไหนดีเลย เฮ้ออออออ
วันเกิด มันก็เป็นวันธรรมดาวันนึงนั่นแหละ
จะคิดว่า จะต้องได้ของขวัญจากใครทำไม
เกิดว่า วันนั้น มีเรื่องไม่ดีกับเรา เซ็งแย่เลย ตั้งใจว่าจะเจอเรื่องดีๆ
มันเป็นวันที่แม่คลอดเราออกมาตะหาก
ช่วงนี้ อะไรก็คิดถึงแต่ลูกๆๆๆๆ กุชชี่กับพราด้า
ฝันถึงลูกบ่อยมาก
ฝันว่าพราด้าออกลูกมา 5 ตัวบ้าง ฝันว่าแมวมาล้มกรงบ้าง ฝันว่าลูกหลุดจากกรง หาไม่เจอบ้าง
เฮ้อออออ
ยืม อาทิตย์แรกแห่งพันธ์ มาตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้อ่านเลย เสียค่าปรับไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย
แต่เปิดๆ ดูแล้ว อืม ตอนจบก็ดีอยู่นะ ไม่ได้เป็นแบบแฮปปี้เอนดิ้ง
อยากแต่งเรื่องของตัวเองเร็วๆ
วันนี้เซ็ง เพราะสอบไม่ผ่าน
มันก็ไม่มีใครผ่านหรอก ทั้งห้อง นอกจากมิ้นท์ แต่เราสงสัยว่ะ
ทำไมเราไม่ผ่านวะ ก็ตอบตามที่อ.บอกทุกอย่าง
"เนี่ย ถ้าเธอมีประวัติความเป็นมา การเปลี่ยนแปลง ลักษณะเด่น ฯลฯ"
กูก็มีทุกอย่าง ตอยก็ละเอียด แล้วไม่ผ่านวะ
ดึนะ ที่รายงานวันนี้พรีเซนต์ผ่านไปแล้ว แต่แม่งกะจะไม่รายงาน สุดท้ายก็ต้องออกไปพูดจนได้
เพิ่งกลับมาถึงบ้าน
กลับมาถึง พราด้าร้องหาอาหารทันที ลูกฉัน กำลังท้องกำลังไส้ กินจุเหลือเกิน แถมซนด้วย แรงเยอะมาก
พอเปิดคอมดู ก็เข้ามาดูความคืบหน้าของสตอรี่ไทยตามปกติ
ลองเปิดดูหน้าเก่า ว่ามีคอมเมนต์กลับมายัง
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด คอมเมนต์กลับมาแล้ว ดีใจๆ
ขอบคุณทีมงานสตอรี่ไทยมากนะคะ ถึงเราจะโวยวายไปบ้าง
วันนี้ก็ยังไม่มีอะไรจะอัพเท่าไหร่หรอก เพราะเหนื่อยอยู่
ยังไม่ได้อัพเรื่องงานบายเนียร์วันศุกร์เลย แต่วันนั้นแต่งชุดไทยกันแหละ
เฟนใส่สีแดง เราใส่สีเหลืองส้ม แต่เราชอบของนัทมากเลยอ่ะ เป็นผ้านุ่งแบบนุ่งเอง แล้วก็ผ้าแถบสีชมพูบานเย็น สวยมากๆ
ในงานก็ แต่งชุดไทยกันหลายแบบหลายสไตล์ ที่อึ้งมากๆ ก็น้องปี 1 พี่ไม่คิดว่า จะแต่งกันอลังการขนาดนี้ เป็นเพราะพวกเรารึเปล่าวะ มัวแต่กัก ไม่บอกว่าแต่งชุดอะไรกัน น้องเค้าก็เลยไปหามาอลัง
และที่อึ้งอีกคนก็ ป้าสา ป้ารหัสเราเอง ทองมาทั้งตัวเลย แถมเทริด กรรเจียกจร ช้องแผ่รัศมี
รูปลงใน hi5 นะ
