Storythai

เราจะพูดถึงฟิค!

เรื่องราวที่น้ำเน่าสมชื่อเรื่อง  แต่เพราะว่ามันน้ำเน่านี่แหละ  ยิ่งน้ำเน่ายิ่งกระชากใจ  ทุรนทุราย จะเป็นจะตายอยู่หลายวันกว่าจะอ่านจบ

และในวันนี้ก็อ่านจบแล้ว  เหนื่อยเชียวแหละ

แต่ไม่เคยเสียดายเวลาที่อ่าน

เพราะอ่านเรื่องนี้แล้วมันทำให้คิดถึงอะไรหลายๆ อย่าง   คิดว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้กับใคร  และต่อไปผลมันจะย้อนกลับมาหาเราให้เจ็บมั้ย

ความรู้สึกเวลาอ่านที่  เหมือนเส้นประสาทในสมองจะแตกได้ทุกขณะ  เส้นเลือดที่สูบฉีดหล่อเลี้ยงหัวใจจะตีบได้ทุกลมหายใจ

เราเป็นเอาหนักนะเนี่ย  แต่เซนซีทีฟกับฟิคแบบนี้  

จริงๆ แล้ว  เนื้อเรื่องจะเป็นยังไงไม่สำคัญ  สำคัญที่ความรู้สึกของคนเขียนจะถ่ายทอดออกมาให้คนอ่านได้แค่ไหนต่างหาก  นั่นคือสิ่งที่เราหลงใหลในการอ่าน

น้ำเน่า

ฟิคดงบัง ของ AhCin 

ที่เราไปติดใจเรื่องมิดไนท์เข้า  เลยลองมาอ่านฟิคดงบังที่เค้าแต่งดู  

ไม่น่าหลวมตัวอ่านเล้ยย   ไม่เป็นอันทำอะไรเลย  เราไม่เคยแบ่งแยกนะ  อ่านฟิคได้หมดทุกวง  เพราะสิ่งที่ดึงดูดมากกว่ามันคือเนื้อเรื่อง  เนื้อหาที่กระชากใจ 

เหมือนมีมนต์สะกดให้คนอ่านหลงใหล   อยากหลงเข้าไปในกองไฟที่ล่อตา  

AhCin ยังคงเขียนได้ดีเหมือนเดิม  เจ็บคือเจ็บ  หวานคือหวาน  ทุกข์คือทุกข์ และเต็มไปด้วยจิตวิทยา  ปรัชญา  สงครามประสาท 

เรื่องน้ำเน่า  ที่แสนจะเน่า  แต่มันคือความเป็นจริง  ความจริงของความรู้สึกในตัวตนของมนุษย์จริงๆ

ความเป็นจริงของจิตใจ  ไม่ใช่เรื่องที่ต่างเคียดแค้นทำร้ายกันและสุดท้ายก็อภัยให้กันเพราะความรัก

ไม่....มันไม่ใช่อย่างนั้น  

เพราะแท้จริงแล้ว  จิตใจมนุษย์ไม่สามารถอภัยทุกสิ่งทุกอย่างให้คนที่ทำเลวกับตัวเองได้  ถึงแม้เค้าจะทำด้วยความรักอย่างเห็นแก่ตัวก็เถอะ

และมนุษย์ก็ไม่อาจรักและครองคู่กับคนที่เคียดแค้นกันได้ตลอดไป

ถึงแม้ฉากสุดท้ายแจจุงจะไม่ให้แม้เพียงคำขอเล็กน้อยจากยุนโฮ

แต่นั่นก็คือความจริง

ไม่ใช่ความฝันลมๆ แล้งๆ ที่เชื่อว่าเราจะทนทุกข์ทรมานทุกอย่างได้เพียงเพื่อได้พบเจอกับความรักในตอนจบของเรื่อง

เพราะชีวิตของมนุษย์  ตอนจบก็คือตายเท่านั้น!

ตอนแรกตั้งใจจะซื้อมิดไนท์เรื่องเดียว  แต่ตอนนี้....ชักไม่แน่ใจแล้วอ่า

จะตัดสินใจยังไงดี    อยากได้เก็บไว้  ฟิคเนื้อเรื่องดีๆ แบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ

เป็นฟิคอีกเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกว่ามีจิตใจ  ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดและนึกถึงคนอื่น คนรอบข้าง  เข้าใจในความรู้สึกเจ็บของความรักและไม่รัก

มีเกิดย่อมมีตาย มีจุดเริ่มต้นก็ย่อมมีทางสิ้นสุด คนทุกคนไม่อาจหลีกหนีสิ่งเหล่านี้ได้ แต่สิ่งสำคัญคือระหว่างที่เรากำลังดิ้นรนหาทางหนีวัฎจักรนี้นั้น

เราได้ทำอะไรเพื่อใครบ้าง

ถ้าหากคนรู้จักหรือ AhCin ได้เข้ามาพบไดหน้านี้  อยากจะบอกว่า...

ขอบคุณ AhCin ที่เสกสรรค์เรื่องราวดีๆ ให้เราได้รู้สึกถึงความเป็นมนุษย์